การจัดการคนจรสนามหลวงกับการขอพื้นที่คืน

การจัดการคนจรสนามหลวงกับการขอพื้นที่คืน



เป็นที่ชัดเจนแล้วว่า "คนเร่ร่อน-จรจัด" ต้องไม่เสนอหน้าใน "เกาะรัตนโกสินทร์" นั่นคือในอนาคต ประเทศนี้อาจมีเขตสงวน "คนไร้ราก" เหมือนเขตสงวนชาวพื้นเมืองอเมริกันอินเดียประเทศสหรัฐทำอยู่ในเวลานี้ และประเทศนี้ทำสำเร็จมาแล้วใน หมู่ "ชาวเขา" "ชาวซาไก" "ชาวมอร์แกน (ชาวเล)" ; เป็นนโยบายที่สืบเนื่องมาจากการทำให้คนพวกหนึ่ง "อยู่เหนือพลเมือง" และคนอีกพวกหนึ่ง "อยู่ต่ำกว่าพลเมือง"

โครงการทำนองนี้ ไม่ต่างไปจากโครงการ "ซุกขยะใต้พรม" ซึ่งมีจุดมุ่งหมายและกระบวนการเช่นเดียวกับ "สมานฉันท์" "ปรองดอง" "ปฏิกูลประเทศ" ทั้งหมดนั้นไม่ต่างไปจากการไม่มีการชำระประวัติศาสตร์ "กบฏบวรเดช" "กบฏพระยาทรงสุรเดช" "กบฏเสนาธิการ" "กบฏวังหลวง" "กบฏแมนฮัตตัน" "กบฏสันติภาพ" "การรัฐประหาร 2500-2501" "การรัฐประหาร 2514" "กรณี 14 ตุลา 2516" "กรณี 6 ตุลา 2519" "กรณีพฤษภาทมิฬ 2535" ฯลฯ

ระบอบการปกครองอื่นใดที่ไม่ใช่ ประชาธิปไตย "ล้วน" ไม่มีจุดมุ่งหมายเพื่ออำนวยประโยชน์สุขของพลเมืองโดยเสมอหน้ากัน; ระเบียบวิธีหยุมหยิม และแม้กระทั่งการจัดลำดับดับชั้นของพลเมือง โดยตัวของมันเองก็นำไปสู่การสร้างนโยบายที่ "ลักลั่น" และกระบวนการ "เลือกปฏิบัติ" อยู่นั่นเอง

สิ่งปลูกสร้างบริเวณสี่แยกราชประสงค์และสยามสแควร์ รวมทั้งภูมิทัศน์แห่งทุ่งพระเมรุและเกาะรัตนสินทร์ มีความสำคัญต่อ "คนชั้นนำ (elite)" ที่ครองอำนาจอยู่ในเวลานี้ และแม้กระทั่งกลุ่ม "กฎุม พีน้อย (petit bourjoisee)" ในเมือง ที่ล้วนแต่หวงแหน "สถานภาพเดิม (status quo)" แห่งการเป็นผู้ได้เปรียบ มากเสียยิ่งกว่าชีวิตของผู้คนรากหญ้าในฐานะผู้คนที่ต่ำต้อยน้อยหน้า ไร้สิทธิไร้เสียงในสังคม เช่นปรากฏการณ์ "เห็นไฟไหม้ ไม่เห็นความตาย" ที่เกิดขึ้นใจกลางมหานครแห่งเทวดาที่มีชื่อเรียกขานขึ้นต้นว่า "กรุงเทพมหานคร"

คงอีกไม่นานนโยบายทำให้ "คนยากจน" หมดไป คงเป็นรูปธรรมยิ่งขึ้นเพื่อทดแทนนโยบายทำให้ "ความยากจน" หมดไป

ในที่สุดเราอาจได้เห็นป้าย "หมากลางถนนและคนจร ห้ามเข้า!" ในหลายพื้นที่ของประเทศนี้ เพื่อสงวนไว้สำหรับความรื่นรมย์ของ "คนชั้นนำ" และ "คนชั้นกลางแห่งมหานคร" เว้นไว้เสียแต่ว่าประเทศนี้เป็นของพลเมืองทุกคนโดยเสมอหน้ากัน หลังจากการสถาปนาขึ้นของระบอบ...

"ประชาธิปไตย สมบูรณ์"


ปรับปรุงจากการ แลกเปลี่ยนทัศนะจาก homepage ใน facebook วันที่ 30 มิถุนายน 2553 ระหว่างเวลา 13:00-16:00 น.

อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ (crime against humanity)

อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ (crime against humanity)



อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ (crime against humanity) ได้แก่ การกระทำอันเป็นการบีฑาหรือโดยความป่าเถื่อนซึ่งสร้างความเสียหายให้แก่ร่างกายของมวลชน กับทั้งยังเป็นความผิดอาญาขั้นอุกฤษฎ์ในบรรดาความผิดอาญาทั้งปวงด้วย บันทึกหลักการและเหตุผลประกอบร่างธรรมนูญกรุงโรมว่าด้วยศาลอาญาระหว่างประเทศชี้แจงว่า "อาชญากรรมต่อมนุษยชาติเป็นอาชญากรรมน่าสมเพชยิ่ง ด้วยว่าสร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงให้แก่ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ทำให้เกิดความรู้สึกอัปยศอดสูอย่างร้ายกาจ หรือทำให้ความเป็นมนุษย์ของบุคคลหนึ่งหรือหลายคนต้องเสื่อมถอยลง อาชญากรรมนี้มิได้เกิดขึ้นเฉพาะตัวหรืออย่างกระจัดกระจาย แต่เป็นผลหนึ่งจากนโยบายของรัฐ (ซึ่งถึงแม้ว่าผู้กระทำความผิดไม่จำเป็นต้องระบุว่าตนเกี่ยวข้องกับนโยบายนั้นอย่างไร) หรือการกระทำอันป่าเถื่อนซึ่งรัฐ ผู้มีอำนาจในทางพฤตินัยยอมรับหรือไม่เอาโทษ อย่างไรก็ดี การฆ่าคน การกำจัด การทรมาน การข่มขืน การบีฑาทางการเมือง ชาติพันธุ์ หรือศาสนา ตลอดจนการกระทำอย่างอื่นอันมีลักษณะเยี่ยงเดรัจฉาน จะเข้าข่ายเป็นอาชญากรรมต่อมนุษยชาติได้ เมื่อการเช่นว่านั้นเกิดขึ้นเป็นวงกว้าง การกระทำเช่นว่าแม้จะเกิดขึ้นเฉพาะตัวแต่ก็อาจเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนได้ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์"

การสังหารหมู่ (mass murder) หมายถึง การทำให้คนตายเป็นหมู่ในเวลาเดียวกันหรือไล่เลี่ยกัน โดยอาจเป็นการกระทำของบุคคลหนึ่งหรือกลุ่มบุคคลก็ได้ และหมายความรวมถึงการที่หน่วยงานของรัฐประหารคนเป็นหมู่โดยเจตนาและโดยการเลือกปฏิบัติ เช่น การยิงใส่กลุ่มผู้ชุมนุมประท้วงที่ปราศจากอาวุธ การทิ้งระเบิดแบบปูพรมเพื่อถล่มเมืองให้ราบเป็นหน้ากลอง การโยนระเบิดมือเข้าไปยังเรือนจำ หรือการประหารพลเรือนแบบสุ่มตัว การสังหารหมู่ยังอาจเกิดขึ้นโดยการกระทำของบุคคลที่มีความประสงค์จะทำให้คน ตายเพื่อปรนเปรออารมณ์หรือความเบิกบานแห่งตน การสังหารหมู่ครั้งใหญ่ตามที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ มักเป็นการกระทำเพื่อกวาดล้างกลุ่มชาติพันธุ์หรือกลุ่มศาสนา

ความผิดฐานสังหารหมู่เรียก การสังหารล้างเผ่าพันธุ์ (genocide) และในธรรมนูญกรุงโรมว่าด้วยศาลอาญาระหว่างประเทศเรียก อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ (crimes against humanity)